در حالی که ایران در اسناد بالادستی خود هدف قرار گرفتن در میان ۱۰ کشور برتر جهان در حوزه هوش مصنوعی را دنبال میکند، اما روشن و شفاف نبودن زیرساختهای لازم از جمله توان پردازشی در سطح استانداردهای جهانی، نبود انسجام نهادی و ابهام در سیاستگذاریها، این هدف را بیش از آنکه یک نقشه راه روشن باشد، به یک آرمان دور از دسترس تبدیل کرده و اکنون این پرسش مطرح است که با چه پشتوانه فناورانه و مدیریتی، قرار است کشور به قلههای رقابت جهانی در هوش مصنوعی برسد؟