دو شرکت برای سئوی یک سایت قیمت ماهانه میدهند، اما یکی فقط بررسی و مشاوره را حساب کرده و دیگری اجرای اصلاحات، تولید محتوا و گزارش را هم بر عهده میگیرد. مقایسهٔ عدد نهایی در این حالت گمراهکننده است. برای فهمیدن تعرفه خدمات سئو باید ببینید در برابر مبلغ قرارداد، چه کار مشخصی روی سایت انجام میشود، چه کسی آن را انجام میدهد و کدام هزینهها جداگانه پرداخت میشوند.
پاسخ کوتاه این است: تعرفهٔ خدمات سئو یک نرخ ثابت برای همهٔ سایتها ندارد. هزینه به مسئلهٔ سایت و دامنهٔ کار بستگی دارد. یک سایت خدماتی با چند صفحهٔ اصلی ممکن است به بازنویسی همان صفحهها نیاز داشته باشد؛ یک فروشگاه بزرگ شاید پیش از هر کار محتوایی باید مشکل دستهبندیها، نشانیهای تکراری و صفحههای محصول را حل کند. برای مقایسهٔ پیشنهادها، از هر مجری شرح خدمات و خروجی قابل تحویل بخواهید.

در پیشفاکتور سئو دنبال چه ردیفهایی بگردیم؟
اولین ردیف، بررسی وضعیت فعلی سایت است. مجری باید مشخص کند چه صفحههایی را بررسی میکند، از چه دادههایی استفاده میکند و حاصل بررسی را چگونه تحویل میدهد. «آنالیز کامل سایت» بدون نام بردن از خروجی، مبهم است. گزارشی که مسئلهها را با اولویت و صفحهٔ درگیر نشان دهد، مبنای تصمیمگیری بهتری است.
ردیف بعدی کار فنی است. رفع مشکل خزش یا نمایهسازی، اصلاح پیوندهای داخلی، بازبینی ساختار صفحهها و هماهنگی با توسعهدهنده ممکن است در قرارداد باشد. اما عبارت «سئوی فنی» نشان نمیدهد مجری فقط مشکل را پیدا میکند یا تغییر را هم در سایت اعمال میکند. اگر اجرای تغییرات بر عهدهٔ تیم خودتان است، زمان و هزینهٔ آن را جدا ببینید.
کار محتوایی هم باید روشن باشد. تحقیق پرسشهای مخاطب، طراحی ساختار صفحه، نوشتن، ویرایش، تأیید تخصصی، بارگذاری و بهروزرسانی محتوای قدیمی کارهای متفاوتیاند. تعداد مقالهٔ ماهانه بهتنهایی ارزش قرارداد را نشان نمیدهد. گاهی اصلاح یک صفحهٔ خدمت که مشتریان از آن درخواست میفرستند، از انتشار چند مقالهٔ عمومی مهمتر است.
در ردیف گزارشدهی بپرسید چه دادههایی ثبت میشود و هر چند وقت یکبار گزارش میگیرید. رتبهٔ چند عبارت میتواند یکی از شاخصها باشد، ولی برای یک کسبوکار کافی نیست. ورودی صفحههای هدف، درخواستهای ثبتشده و تغییر کیفیت این ورودیها تصویر دقیقتری از نتیجه میدهند. گزارش باید توضیح دهد تیم در همان دوره چه کاری انجام داده و گام بعدی چیست.
کدام هزینهها ممکن است بیرون از قرارداد باشند؟
پیش از امضا، دربارهٔ هزینهٔ نویسنده، طراح، توسعهدهنده و ابزارهای پولی سؤال کنید. بعضی مجریها این موارد را داخل مبلغ ماهانه میگذارند و بعضی فقط برنامه و نظارت را میفروشند. هیچکدام بهخودیخود ایراد ندارد؛ مشکل وقتی پیش میآید که خریدار تا زمان اجرا متوجه این مرز نشود.
انتشار رپورتاژ، خرید رسانه، بازطراحی سایت و ساخت صفحههای تازه نیز ممکن است بودجهٔ جدا بخواهند. اگر مجری چنین کارهایی را پیشنهاد میکند، باید دلیل، هزینه و مسئول اجرا را مستقل از حقالزحمهٔ خدمات سئو بنویسد. بهتر است هزینهٔ تبلیغات پولی را هم با سئو در یک ردیف ادغام نکنید؛ روش سنجش و زمان اثرگذاری آنها فرق دارد.

یک نکتهٔ عملی: عبارت «تولید محتوا شامل قرارداد است» را با سؤال دقیق ادامه دهید. آیا تحقیق موضوع، مصاحبه با متخصص شما، نگارش، ویرایش، تصویر و بارگذاری همگی شاملاند؟ اگر صفحهٔ نوشتهشده به اصلاح نیاز داشت، چند نوبت بازبینی در مبلغ آمده است؟ پاسخ اینها روی هزینهٔ واقعی اثر میگذارد.
پیشنهاد ماهانه را چگونه با پیشنهاد پروژهای مقایسه کنیم؟
در قرارداد پروژهای، معمولاً کار مشخص و نقطهٔ پایان تعریف میشود؛ برای نمونه، بررسی فنی و اصلاح ساختار چند صفحه. قرارداد ماهانه برای کارهایی مناسبتر است که باید در چند دوره اجرا، اندازهگیری و بازبینی شوند. مشاوره نیز ممکن است فقط تحلیل و راهنمایی باشد و اجرای آن بر عهدهٔ تیم داخلی شما بماند.
برای مقایسه، هر پیشنهاد را به یک دورهٔ یکسان ببرید. اگر یک شرکت مبلغ ماهانه میدهد و دیگری مبلغ یک پروژهٔ سهماهه، فقط رقم روی پیشفاکتور را کنار هم نگذارید. بنویسید تا پایان همان سه ماه چه صفحههایی بررسی میشوند، چند تغییر اجرا میشود، چه محتوایی تحویل میگیرید و پس از تحویل چه کاری باقی میماند. هزینههای خارج از قرارداد را هم به هر پیشنهاد اضافه کنید.
زمان شروع اجرا را هم در مقایسه وارد کنید. ممکن است یک قرارداد از روز امضا محاسبه شود، اما دسترسی به سایت یا تأیید محتوا دو هفته بعد آماده شود. در قرارداد روشن کنید دورهٔ گزارش از چه زمانی شروع میشود و کارهای وابسته به تأیید شما چگونه زمانبندی میشوند. این جزئیات بهخصوص برای تیمهایی مهم است که محتوایشان باید از نظر فنی یا حقوقی تأیید شود.
فرض کنید فروشگاهی برای دستههای محصول خود برنامه میخواهد. پیشنهاد اول ماهانه ارزانتر است، اما فقط گزارش و فهرست ایرادها را تحویل میدهد. پیشنهاد دوم گرانتر است و اصلاح دستهها و هماهنگی با توسعهدهنده را هم شامل میشود. بدون محاسبهٔ هزینهٔ اجرای پیشنهاد اول نمیتوان گفت کدام انتخاب بهصرفهتر است. عکس این هم ممکن است: مبلغ بالاتر لزوماً خروجی بیشتر یا کار بهتر به همراه ندارد.
چه چیزی را نباید در تعرفه بخریم؟
وعدهٔ رتبهٔ قطعی برای یک کلمه، جای شرح خدمات را نمیگیرد. گوگل در راهنمای انتخاب متخصص سئو میگوید هیچکس نمیتواند رتبهٔ یک در گوگل را تضمین کند. اگر پیشنهاد قیمت بر چنین وعدهای بنا شده، از مجری بخواهید روش، خروجیهای قابل تحویل و معیار سنجش پیشرفت را توضیح دهد.
همچنین فهرست بلند کارها بدون اولویتبندی ممکن است تنها ظاهر قرارداد را پربار کند. برای سایتی که صفحههای اصلیاش پاسخ روشنی به پرسش مشتری نمیدهند، افزودن تعداد زیادی مقالهٔ بیربط مسئلهٔ اصلی را حل نمیکند. مجری باید نشان دهد کدام کار را اول انجام میدهد و چرا آن کار برای همان سایت مهم است.
پیشنهادی که فقط بر تعداد بکلینک یا تعداد کلمهٔ محتوا تکیه دارد نیز نیاز به توضیح بیشتر دارد. از مجری بپرسید آن لینکها یا صفحهها برای چه مخاطبی ساخته میشوند و چه ارتباطی با خدمات شما دارند. اگر پاسخ فقط «بالا رفتن رتبه» باشد، هنوز مشخص نیست کاربر بعد از ورود به سایت چگونه به پاسخ یا خدمت موردنیازش میرسد. این پرسشها کمک میکند مبلغ قرارداد را به کار واقعی و نیاز مخاطب وصل کنید.
پیش از امضا، این چند سؤال را مکتوب بپرسید
۱. خروجی هر ماه یا هر مرحله دقیقاً چیست و چه زمانی تحویل داده میشود؟
۲. اجرای تغییرات فنی و بارگذاری محتوا با کدام تیم است؟
۳. چه هزینههایی، از ابزار و طراحی تا انتشار در رسانه، بیرون از مبلغ اعلامشدهاند؟
۴. اگر نتیجه با فرض اولیه فرق داشت، برنامه چگونه بازبینی میشود و چه دادهای مبنای این تصمیم است؟
۵. پس از پایان همکاری، گزارشها، فایلهای محتوا و دسترسیهای سایت در اختیار چه کسی میماند؟
پاسخها را کنار مبلغ قرار دهید. صفحهٔ تعرفه خدمات سئو سئودو میتواند نمونهای برای دیدن شرح پلنها باشد؛ قیمت و اقلام هر پلن را در زمان تصمیمگیری از همان صفحه بررسی کنید. هر پیشنهادی که انتخاب میکنید، باید به مسئلهٔ سایت شما، مسئول اجرای کار و خروجی قابل سنجش وصل باشد.
نظرات کاربران